Stosowanie materiałów ściennych - Beton komórkowy

kwiecień 2011

Swoje powstanie beton komórkowy zawdzięcza kryzysowi energetycznemu w Szwecji. Drastyczne ograniczenie zużycia drewna na potrzeby budowlane zmusiło do poszukiwania materiału, który łączyłby wysoką izolacyjność cieplną, lekkość i łatwość obróbki, charakterystyczne dla tego materiału, a przy tym był wolny od jego wad – niegnijący i niepalny. W Polsce już w 1949 r. w wytwórni cegły silikatowej w Redzie uruchomiono pierwszą eksperymentalną produkcję betonu komórkowego. Można z niego wznosić właściwie wszystkie rodzaje obiektów: budynki mieszkalne, handlowe, biurowe, hotelowe itp, zakłady przemysłowe i obiekty służby zdrowia. Nadaje się on do budowy zewnętrznych ścian jednowarstwowych oraz warstwowych, a także wewnętrznych ścian konstrukcyjnych i działowych.

 Może też stanowić wypełnienie ścian w budynkach szkieletowych. Natomiast, z powodu swej słabej izolacyjności akustycznej, nie powinien być stosowany do budowy ścian oddzielających domy szeregowe lub bliźniaki. Ponadto dopuszczalne jest wykonywanie z betonu komórkowego ścian piwnic (ale jedynie tych, które nie mają bezpośredniego kontaktu z trwale wilgotnym gruntem), jednak pod warunkiem zastosowania odpowiedniej izolacji przeciwwilgociowej. Beton komórkowy jest to tzw. lekki beton, wytwarzany ze spoiwa, którym może być cement, wapno bądź mieszanka tych składników, kruszywa (piasku kwarcowego, popiołu lub ich mieszanki), wody oraz spulchniających dodatków chemicznych. W zależności od stopnia spulchnienia otrzymujemy beton komórkowy o różnych odmianach (czyli różnej gęstości objętościowej). W budownictwie jednorodzinnym stosowane są najczęściej odmiany 300, 350, 400, 450, 500, 550, 600, 650 i 700.
Elementy murowe z betonu komórkowego

# bloczki z gładką powierzchnią czołową – do połączeń na zaprawę zwykłą, tzw. lekką oraz cienkowarstwową, stosowane do wznoszenia m.in. ścian zewnętrznych oraz nośnych. Dostępna szerokość: 6-42 cm, przy czym węższe elementy są stosowane na ściany działowe;

# bloczki z profilowaną powierzchnią czołową pióro i wpust (najczęściej z uchwytem montażowym) – do połączeń na zaprawę cienkowarstwową, stosowane do budowy zewnętrznych ścian konstrukcyjnych, wypełniających, ścian wewnętrznych oraz działowych, obudowy armatur, ciągów instalacyjnych. Dostępna szerokość: 12–42 cm;

# elementy uzupełniające do ocieplania wieńców, z doklejoną warstwą styropianu lub wełny mineralnej. Stosowane są jako szalunek tracony do ocieplania wieńców stropowych i konstrukcji żelbetowych;

# elementy uzupełniające w postaci kształtek L lub U (mogą być ocieplone styropianem lub wełną mineralną), stosowane jako szalunki tracone nadproży i elementów żelbetowych konstrukcyjnych. Kształtki L – szerokość: 240–420 mm, kształtki U – szerokość: 175–480 mm.

Ponadto znajdziemy kształtki osłonowe stosowane w instalacjach wentylacyjnych, sanitarnych i spalinowych.

Właściwości. Obecność porów powietrza w materiale sprawia, że beton komórkowy jest bardzo lekki, przykładowo 1 m2 ściany zbudowanej z bloczków grubości 36,5 cm waży około 180 kg. Dla prawidłowego wyboru materiału szczególnie istotna jest wspomniana odmiana (oznaczająca gęstość objętościową materiału w stanie suchym) oraz średnia wytrzymałość na ściskanie, nazywana marką wyrobu (1,5; 2,0; 3,0; 4,0; 5,0; 6,0 i 7,0). Przykładowo na ściany konstrukcyjne nośne mogą być stosowane elementy o marce minimum 4,0 i gęstości objętościowej większej od 550 kg/m3. Im niższa gęstość, tym lepsze właściwości termoizolacyjne betonu komórkowego, ale mniejsza wytrzymałość na ściskanie. Zgodnie z normą gęstość może zawierać się w zakresie 300–1000 kg/m3 (producenci oferują elementy o gęstości do 700 kg/m3).
Podstawowymi elementami murowymi są bloczki o różnych wymiarach, przeznaczone do wznoszenia wszystkich rodzajów ścian o grubości 6–42 cm. Bloczki z betonu komórkowego produkowane są jako gładkie (wszystkie grubości), z piórem- -wpustem (o grubości od 12 cm) lub z uchwytem montażowym (również o grubości od 12 cm). Jako uzupełnienie oferty producenci proponują kształtki nadprożowe U oraz L, dobrane wymiarami do grubości ścian zewnętrznych (najczęściej spotykana szerokość: 24, 30, 36 i 42 cm). Beton komórkowy jest nasiąkliwy, ale wysycha dużo szybciej niż inne materiały, jest też całkowicie odporny na bakterie, pleśnie i grzyby. Ma natomiast stosunkowo słabą izolacyjność akustyczną. Zapewnia dobrą odporność ogniową A1 i charakteryzuje się małą przewodnością cieplną. Przykładowo współczynnik izolacyjności cieplnej U dla ściany o szerokości 30 cm wynosi: – 0,27 W/m2K w przypadku bloczków odmiany 300. Beton komórkowy jest łatwy w obróbce – do cięcia wystarczy piła ręczna, zaś do wiercenia otworów powinno się stosować specjalne wiertła. Elementy stalowe w kontakcie z betonem komórkowym szybko ulegają korozji, dlatego zbrojenie musi być zabezpieczone, a wszelkiego rodzaju mocowania (dyble, kotwy itp.) powinny być wykonane ze stali kwasoodpornej.
W handlu dostępny jest beton komórkowy w kolorze białym oraz szarym. Różnica polega na składzie kruszywa: w pierwszym przypadku stosuje się tylko piasek kwarcowy, w drugim dodatkiem są lotne popioły z węgla kamiennego. Zdaniem producentów betonu szarego, nazywanego często siporeksem lub termoreksem, materiał ten jest cieplejszy od odmiany białej. Z całą pewnością nie ma poparcia w badaniach panujące powszechnie przeświadczenie, że beton szary jest promieniotwórczy, bowiem do jego produkcji stosuje się tylko popioły odpowiednio długo składowane i całkowicie bezpieczne dla zdrowia.

Poprzedni

Stosowanie materiałów ściennych - Ceramika

Stosowanie materiałów ściennych - Ceramika
Następny
Stosowanie materiałów ściennych - Silikaty

Stosowanie materiałów ściennych - Silikaty