Izolacje termiczne - ocieplanie innych przegród

grudzień 2011

Podłogi na gruncie

Podłogi na gruncie (oraz stropy betonowe) można ocieplać twardymi, hydrofobizowanymi płytami z wełny mineralnej oraz płytami styropianowymi odmian przeznaczonych do tego rodzaju przegród, oznaczonych napisem PODŁOGA. Można użyć również polistyrenu ekstrudowanego, pianki poliuretanowej czy keramzytu. W przypadku tych przegród szczególnie istotna jest wytrzymałość materiału na ściskanie, gdyż musi on wytrzymać obciążenie wylewką podłogową i posadzką oraz obciążenie użytkowe, w tym ciężar mebli, wanny napełnionej wodą itp.
Materiał izolujący termicznie jest jedną z warstw podłogi. Płyty układa się na izolacji przeciwwilgociowej lub przeciwwodnej (bez mocowania) – pamiętając o przesunięciu ich w kolejnych rzędach – i przykrywa folią izolacyjną. Folię należy układać z zakładem ok. 10 cm, a miejsca połączeń skleić. Osłonięte przed wilgocią ocieplenie dociska się jastrychem, na którego powierzchni wykonuje się posadzkę. W przypadku wykonywania podłogi na gruncie w piwnicy, można pozostawić niewykończony beton.
Izolację z płyt polistyrenu ekstrudowanego i ze styropianu podłogowego można układać bezpośrednio na podsypce, jest to bowiem materiał twardy i nienasiąkliwy.

Strop nad pomieszczeniem nieogrzewanym

W domach mieszkalnych często mamy do czynienia z takim rozwiązaniem projektowym, że garaż znajduje się pod budynkiem. Jeżeli jest on nieogrzewany, zachodzi konieczność odpowiedniego zaizolowania przegrody oddzielającej to pomieszczenie od pomieszczeń ogrzewanych. Taką przegrodą jest strop.

Do ocieplania stropów nad pomieszczeniami nieogrzewanymi stosuje się styropian oraz wełnę mineralną. Izolacja termiczna może znajdować się pod płytą konstrukcyjną, na płycie stropu bądź – rzadziej – po obu stronach przegrody. Podczas ocieplania stropu od strony wyższej kondygnacji, izolację termiczną układa się na warstwie hydroizolacji i przykrywa warstwą gładzi cementowej o grubości ok. 3 cm. Po jej wyschnięciu wykonuje się posadzkę w konstrukcji podłogi pływającej.

Izolację można mocować również od spodu stropu. Jednym z rozwiązań jest podwieszenie materiału izolacyjnego za pośrednictwem rusztu konstrukcyjnego, takiego jaki jest stosowany w systemach sufitów podwieszonych. Od strony pomieszczenia nieogrzewanego wykończenie stanowią panele dekoracyjne lub płyta gipsowo-kartonowa. Obecnie coraz częściej mocuje się ocieplenie bezpośrednio do sufitu, na klej.

Poddasza użytkowe

Najlepsze do ocieplania poddaszy są materiały lekkie, o niskim współczynniku przewodzenia ciepła, korzysta się więc najczęściej z wełny mineralnej w postaci płyt lub mat zwykłych lub laminowanych jednostronnie folią aluminiową oraz ze styropianu. Do ocieplania poddaszy nadaje się również granulat wełny mineralnej oraz włókna celulozowe i płyty poliuretanowe. Do ocieplenia poddasza możemy przystąpić w dowolnym momencie, nawet wówczas, gdy planujemy zamienić dotychczas nieużytkową przestrzeń w pomieszczenia mieszkalne.

Izolację termiczną najlepiej mocować w dwóch warstwach. Pierwszą umieszcza się między krokwiami, druga znajduje się pod nimi, przy czym płyty muszą być obrócone w stosunku do pierwszej warstwy o 90°. Należy pamiętać, aby pasy wełny mineralnej były o 2 cm szersze niż rozstaw krokwi. Ten naddatek umożliwi zaklinowanie materiału i szczelne wypełnienie nierówności. W przypadku styropianu wybierajmy płyty łączone na pióro-wpust, co pozwala uniknąć mostków termicznych. Producenci proponują też rozwiązania pozwalające na łączenie dwóch, a nawet trzech płyt ze sobą, dzięki czemu można je stosować do izolacji poddaszy użytkowych o dowolnym rozstawie krokwi. Można też skorzystać z płyt mających podłużne nacięcia, dzięki którym zyskują one większą elastyczność i dobrze trzymają się pomiędzy krokwiami. Płyty należy docinać tak, aby ich szerokość była o 3% większa od odległości między krokwiami. Umieszcza się je pomiędzy krokwiami lekko je ściskając lub uginając.

Montaż izolacji zaczynamy od dołu krokwi, a każdy następny element dokładnie dociskamy do poprzedniego, pozwala to uniknąć mostków termicznych. Płyty zabezpieczamy dodatkowo przed wypadnięciem za pomocą cienkiego drutu stalowego ocynkowanego, który należy rozciągnąć między gwoździami nabitymi od spodu krokwi w rozstawie 60–70 cm. Podczas montażu izolacji należy pamiętać o pozostawieniu nad nią szczeliny – jeżeli konstrukcja dachu tego wymaga. Ponieważ szczelina musi być równa i ciągła, można przybić drut, który uniemożliwi umieszczenie materiału izolacyjnego za wysoko.
Podczas mocowania drugiej warstwy izolacji, płyty umieszcza się między rusztem z listew drewnianych lub profili systemowych CD do suchej zabudowy. Te drugie umożliwiają łatwe wykonanie warstwy wykończeniowej z płyt gipsowo-kartonowych. Listwy lub profile mocuje się do krokwi.

Na poddaszach ogrzewanych i w pomieszczeniach mokrych wełnę od strony pomieszczenia należy zabezpieczyć przed wilgocią folią paroizolacyjną. Mocuje się ją zszywkami do łat drewnianych lub taśmą dwustronnie klejącą do profili metalowych. Zakłady między pasami folii (szer. ok. 10 cm) łączy się tą samą taśmą.
Układanie folii paroizolacyjnej nie jest konieczne w pomieszczeniach o małej wilgotności powietrza przy zastosowaniu izolacji hydrofobowej.

Poddasza nieużytkowe

Jeśli nie jest planowane wykorzystywanie poddasza na cele mieszkalne, nie ma potrzeby wykonywania izolacji termicznej połaci dachu. Znacznie łatwiej i taniej jest umieścić izolację na stropie kondygnacji mieszkalnej. Izolację wykonuje się najczęściej z wełny mineralnej w postaci płyt, mat i filców oraz styropianu – można użyć płyt styropianowych zespolonych z płytą wiórową.
W domach jednorodzinnych spotyka się dwa rozwiązania konstrukcyjne: strop betonowy i drewniany.
Strop drewniany. Układanie ocieplenia rozpoczyna się po zamontowaniu płyt sufitowych na ruszt podbity pod belkami. Optymalnym rozwiązaniem jest izolacja dwuwarstwowa.

W przypadku ocieplania wełną mineralną, należy zacząć od wyłożenia folią paroizolacyjną przestrzeni między belkami, wywijając ją ku górze. Pierwsza warstwa, z mat lub filcu, powinna być umieszczona między belkami stropowymi i mieć grubość równą ich wysokości. Izolację należy umieszczać na wcisk pomiędzy belkami, zaś przy ścianach zewnętrznych budynku powinna zachodzić na murłaty. W drugiej warstwie układa się płyty na styk, poprzecznie w stosunku do pierwszej warstwy. W taki sam sposób układa się izolację z płyt styropianowych. Warto wybrać materiał z krawędziami na pióro-wpust lub na zakład, gdyż tworzą ścisłe, szczelne połączenia.

Ocieplenie można układać także na płytach wiórowych z wykończeniem krawędzi na pióro-wpust, które należy przybić ocynkowanymi gwoździami do belek stropowych od góry. Wówczas izolację termiczną układa się na płaskiej powierzchni.
Po wykonaniu ocieplenia stropu należy na izolacji położyć pomosty komunikacyjne z drewna lub wykonać podłogę na legarach montowanych na słupkach.

Strop betonowy. Również w tym przypadku zalecane jest układanie izolacji termicznej w dwóch warstwach. Przy czym pamiętać należy, że wełna mineralna musi być umieszczona na warstwie folii paroszczelnej. Folie układamy na zakład, wynoszący ok. 10 cm, który sklejamy taśmą samoprzylepną. Na ociepleniu układa się najczęściej drewniane pomosty komunikacyjne.

Hanna Czerska


Konsultacja:
Romuald Chrapek (Ursa)
Jakub Dygas (Rockwool)
Henryk Kwapisz (Isover)
Andrzej Matla (Termo Organika)
Rysunki: Hanna Czerska

Poprzedni

Izolacje termiczne - ocieplanie ścian fundamentowych

Izolacje termiczne - ocieplanie ścian fundamentowych
Następny
PCI Geofug - samoczyszcząca nowość BASF

PCI Geofug - samoczyszcząca nowość BASF